De tuin als levensruimte: vijf trends die 2026 bepalen

Wanneer de tuin meebeweegt met het weer

Extreme regenval in mei, droogte in juli – ons klimaat schommelt heftiger dan ooit. En tuinen voelen dat. Wie de afgelopen zomers op zijn terras heeft gezeten tijdens een plotse stortbui, kent het tafereel: water dat zich ophoopt, plassen die blijven staan, tegels die dreigen te verschuiven.

De klimaatbestendige tuin is het antwoord. Hij ontvangt water als een spons en geeft het geleidelijk weer af. Klassieke verharding maakt plaats voor doorlatende materialen: klinkers met brede voegen waar regenwater doorheen sijpelt, grasbetontegels die groen en stevig combineren, wadi's die tijdelijk water opvangen. Het visuele resultaat? Tuinen waarin groen en grijs elkaar afwisselen in een natuurlijk ritme. Een waterdoorlatende oprit waar gras tussen de stenen groeit. Een terras met brede voegen vol kruipende tijm.

"Voor veel klanten betekent dit een mentale omslag," zegt Nathalie Termeer. "Ze komen vaak met de vraag: 'Kan het ook praktisch?' En dan mogen we uitleggen dat praktisch en duurzaam vandaag hand in hand gaan. Wateroverlast voorkomen, de bodem gezond houden – dat zijn geen obstakels meer, maar ontwerpkansen."

Materialen worden lokaler gekozen, beplanting inheemser. Het resultaat is een tuin die ademt, meebewegt met de seizoenen en de weergoden niet vreest. Functioneel, ja. Maar vooral: eigentijds mooi.

Kleur en vorm mag weer – en hoe

Jarenlang regeerde grijs. Strakke lijnen, sobere paletten, minimalisme tot in de puntjes. Maar 2026 durft weer. Warme terracotta. Okergeel. Zachtgroen. Hier en daar een vleugje pastelblauw. De tuin krijgt kleur, persoonlijkheid, vrolijkheid.

Het gaat niet om bombast, wel om accenten. Een pad in een onverwacht legpatroon. Tegels met een speelse vorm, zoals RoND of Eurodal SoftEdge, die een golvende mozaïek vormen. Boordstenen in een warme aardtint die de borders omlijsten als een schilderij in een lijst. Kleuren die je opmerkt zonder te overdonderen.

"We zien dat mensen hun tuin steeds meer gebruiken om hun persoonlijkheid te laten zien," zegt Nathalie Termeer. "Na jaren van grijstinten is er honger naar iets speelser. Gelukkig hoef je daarvoor niet in te boeten op kwaliteit of duurzaamheid – integendeel. Kleur kan subtiel, verfijnd, eigentijds zijn."

Materialen helpen daarbij. Moderne bestrating is niet langer beperkt tot één tint of vorm. Vijfhoekige tegels als de Quilt, klinkers met afgeronde hoeken, multiformaten die uitnodigen tot creatieve patronen – het aanbod is rijk. En dat vertaalt zich in tuinen die lachen. Die verrassen. Die laten zien dat functionaliteit en fantasie elkaar niet uitsluiten.

Groen als hoofdrolspeler

Het inzicht dat een groene tuin letterlijk koeler is, dringt door. Studies tonen aan dat een begroeide tuin op warme dagen tot 10 graden koeler kan zijn dan een volledig verharde. Dat is niet alleen een getal – dat voel je. In de schaduw van een boom, tussen de borders, op een gazon: de lucht is frisser, zachter, aangenamer.

Maar er is meer. Groen zorgt voor leven. Bijen op de lavendel, vlinders op de vaste planten, vogels die nestelen in de heg. Een groene tuin is een ecosysteem. Hij biedt biodiversiteit, hij zuivert de lucht, hij dempt geluid. En hij doet iets met je gemoed: groen kalmeert, groen verbindt, groen maakt gelukkig.

"We zien een duidelijke verschuiving: mensen willen minder klassieke verharding, meer plant," observeert Nathalie Termeer. "Niet omdat het moet, al gelden voor opritten strenge regels, maar omdat ze voelen dat het beter is. Voor het klimaat, voor de natuur, voor zichzelf. De tuin wordt opnieuw een groene long – en dat straalt af op alles."

Concreet betekent dit: verharding enkel waar nodig. Een terras, een pad, een oprit – maar verder zoveel mogelijk groen. Borders worden voller aangeplant, gazons krijgen bloemenstroken, klimplanten nemen schuttingen over. Zelfs tussen de verharding groeit het: gras in brede voegen, mos tussen klinkers, kruipplanten die zich een weg banen.

Het resultaat? Tuinen die ademen. Die kleur geven aan elk seizoen. Die uitnodigen tot verblijven en tegelijk respect vragen voor wat er groeit. De tuin als oase – niet alleen visueel, maar ook letterlijk.